Een halve marathon lopen binnen een jaar na de bevalling

Auw! Daar sta ik dan. Midden in het Rijswijkse Elsenburgerbos. Ik kan niet meer voor- of achteruit. De pijn schiet door mijn rechterkuit. Naar huis wandelen lukt niet meer, dus man en kind moeten me met de auto ophalen. Even denk ik dat het meevalt. Een verrekt spiertje en over een paar dagen kan ik verder met mijn training voor de halve marathon van Egmond. Helaas, blijkt een paar dagen later, dit hardloopavontuur is ten einde. Die loop kan ik op mijn buik schrijven en een maand lang gaan mijn hardloopschoenen de kast in.

Marathon na de bevalling

Als fanatieke ‘amateursporter’ hakt zo’n blessure er wel even in. Niet alleen lichamelijk, maar ook emotioneel. Begin 2016 kreeg ik mijn eerste kindje en het leek me geweldig om binnen een jaar na de bevalling alweer een halve marathon te kunnen lopen. Ik weet dat veel kersverse moeders hele andere ambities voor ogen hebben, maar voor mij was dit het ultieme doel op sportgebied. Een gevoel van trots komt boven bij het denken aan de laatste meters en de finish. Als die eindstreep opeens ver weg lijkt mag je daar best van balen. Vooral als je je zo fit voelt en er talloze trainingsuren op hebt zitten.

Sporten is voor mij de ideale manier om te kunnen ontspannen tussen de dagelijkse werkzaamheden door. En natuurlijk om fit te blijven. Al tijdens mijn zwangerschap ben ik bijna dagelijks in de sportschool te vinden of bij de trainingen van Mom in Balance in de Delftse Hout. Alles in mij zegt dat ik er profijt van heb tijdens de bevalling en het herstel daarvan. Niets is minder waar. Binnen een paar weken na de soepele bevalling ben ik weer zo goed als fit en, ook heel fijn, terug op mijn oude gewicht.

Blessure

Hardlopen gaat steeds beter. Ik doe het wel voorzichtig, want ik wil geen bekkenklachten krijgen. Wanneer ik weer serieus naar een halve marathon kijk om me voor in te schrijven raak ik enthousiast over Egmond, begin januari. Een pittige loop, door het zand en over de duinen, maar ik zie het vol vertrouwen tegemoet. Ik download een trainingsschema en ga aan de slag. Tot de dag voor kerst, waarop ik tijdens de training van 18 kilometer dus ineens na 9 kilometer stil sta. De week ervoor heb ik al lichte spierpijn in mijn kuit, doordat ik iets te veel heb gewandeld het weekend ervoor. Ik hoopte dat ik het eruit zou lopen, maar in plaats daarvan verergert het.

Bankhangen

Inmiddels ben ik ‘ontslagen’ door de fysio. Ik bouw het lopen weer rustig op. Egmond is helaas al geweest, maar de 10 kilometer bij de CPC staat nu op de planning. En of ik nou echt een helse maand achter de rug heb? Eigenlijk viel het best mee. Ik had opeens tijd over, voor mezelf en voor mijn gezin. Het was ook even heerlijk om niet die drang te hebben om elke dag te sporten. En ik heb er een nieuwe hobby bij: bankhangen. Zie het als een maandje detoxen, maar dan op sportgebied. Misschien volgende maand weer, maar dan vrijwillig.

2 Reacties Leave a comment

  1. Anoniem 11 februari 2017 Subscriber

    5

  2. Anoniem 12 februari 2017 Subscriber

    4.5